स्वर्गीय आमालाई — काजकिरियामा बसेको जेठो छोराको चिट्ठी

प्रिय आमा,

आज म तपाईंको काजकिरियामा बसेको छु। शरीरमा सेतो लुगा छ, हातमा कुश छ, तर मन अँध्यारो छ। आँखाभरि आँसु छ, मनभरि पीडा छ, शब्दहरू हराएका छन्। घरभरि आफन्त र चिनेजानेकाहरूको भीड छ, तर मेरो संसार भने तपाईं सँगै रित्तिएको छ।

आमा, केही दिनअघिसम्म यही घरमा तपाईंको मधुर आवाज गुन्जिन्थ्यो। बिहान उठ्नेबित्तिकै तपाईंको माया मिसिएको बोलाइले घर नै उज्यालो हुन्थ्यो। आज त्यही घरमा तपाईंको नाम लिएर सबै रोइरहेका छन्। विश्वास नै लाग्दैन—जसले यो घरलाई घर बनाउनुहुन्थ्यो, आज उहाँकै सम्झनाले यो घर मौन बनेको छ।

आमा, म तपाईंको जेठो छोरो हुँ। सबैले मलाई बलियो बन्न भन्छन्। "अब तिमी नै घरको अभिभावक हौ" भन्छन्। तर कसरी भनूँ, म त आज पनि तपाईंको काख खोज्ने त्यही सानो छोरो हुँ। बाहिरबाट आफूलाई सम्हाल्ने प्रयास गर्छु, तर भित्रभित्रै हजारौँ पटक भाँचिएको छु।

तपाईंको अन्तिम अनुहार हेर्दा मनले स्वीकार्नै मानेन। लागिरह्यो, तपाईं अहिले उठेर फेरि भन्नुहुन्छ, "छोरा, खाना खाइस्?" तर त्यो मौन अनुहारले एउटा कठोर सत्य सिकायो—समय कसैका लागि पनि रोकिँदैन।

आज काजकिरियामा बसेर तपाईंका लागि पिण्ड चढाइरहेको छु। तर मनले बारम्बार एउटै प्रश्न सोधिरहेको छ—जसले मलाई जीवनभर आफ्नै हातले खाना खुवाउनुभयो, आज म उहाँलाई एक मुठी चामल चढाएर कसरी बिदाइ गरूँ?

आमा, तपाईंले आफ्नो जीवनभर हामीलाई कहिल्यै दुःख देखाउनुभएन। आफ्ना पीडा लुकाएर हाम्रो मुस्कान जोगाइरहनुभयो। तर तपाईंलाई मेरो सबैभन्दा बढी आवश्यकता परेको बेला म तपाईंको दुःख हलुका बनाउन सकिनँ। यही पछुतोले आज मेरो छाती भारी भएको छ।

आज सबैले भन्छन्, "सम्हालिनुपर्छ।" तर म कसरी सम्हालिऊँ, आमा? जसलाई आफ्ना सबै दुःख सुनाउँथेँ, आज उहाँ नै सुनिदिने ठाउँमा हुनुहुन्न।

तपाईंको कोठामा अझै पनि तपाईंको सुगन्ध बाँकी छ। तपाईंले प्रयोग गर्नुभएका सामानहरू जहाँका त्यहीँ छन्। ती सबैलाई हेर्दा लाग्छ, तपाईं अहिले पनि ढोका खोलेर भित्र पस्नुहुन्छ र मुस्कुराउँदै भन्नुहुन्छ, "किन यति धेरै रोएको, छोरा?"

यदि भगवानले मलाई एउटा मात्रै वरदान दिनुहुन्थ्यो भने, म धन, सम्पत्ति वा लामो आयु केही पनि माग्दिनथेँ। म केवल पाँच मिनेटका लागि तपाईंको काखमा टाउको राखेर फेरि एकपटक "आमा" भन्न पाऊँ भन्ने मात्रै माग्थेँ।

आमा, तपाईंको शरीर हामीबाट टाढा भयो होला, तर तपाईंले दिएको माया, संस्कार र आशीर्वाद कहिल्यै मर्ने छैन। तपाईंले देखाएको बाटोबाट हामी कहिल्यै विचलित हुने छैनौँ। तपाईंको नाम कहिल्यै झुक्न दिने छैनौँ।

अन्तिममा... 

आज तपाईंलाई अग्निले होइन, समयले हामीबाट टाढा लग्यो। तर मेरो हृदयमा तपाईंको स्थानलाई मृत्युले पनि कहिल्यै जलाउन सक्दैन। म बाँचुन्जेल तपाईंको छोरो भएर गर्व गर्नेछु, र हरेक साससँग तपाईंलाई सम्झिरहनेछु।

आज पनि आकाशतिर हेरेर एउटै कुरा मात्रै भन्छु—

"आमा, तपाईं सधैँ मेरा सपना र सम्झनामा आउनुहुन्छ। संसारले मलाई जे जस्तो देखोस्, म सधैँ तपाईंको काख खोजिरहने छोरो हुँ। जहाँ हुनुहुन्छ, शान्त र सुखी भएर बस्नुहोस्। तपाईंको जेठो छोरो आज पनि तपाईंलाई उस्तै माया गर्छ, उस्तै सम्झन्छ, र जीवनभर 'आमा' भनेर पुकारिरहनेछ।"